Prawo spółki z o.o.

Ustawa ta zmienia także zasady dotyczące ponoszenia kosztów w spra­wach pracowniczych. Sprawa ta budzi kontrowersje wśród pracowników i pra­codawców, dlatego opisujemy ją nieco dokładniej.

Nowe przepisy są nieco mniej korzystne dla pracowników. Dotąd w zakresie kosztów sądowych w spra­wach pracowniczych obowiązywały następujące zasady:

1. Postępowanie w sprawach o roszcze­nia pracownika ze stosunku pracy było wolne od opłat sądowych.

2. Wydatki związane z czynnościami podejmowanymi w toku postępo­wania ponosił tymczasowo Skarb Państwa.

3. Sąd pracy w orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji rozstrzy­gał o tych wydatkach, stosując odpowiednio przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, z tym że obciążenie pracownika tymi wydatkami mogło nastąpić w szcze­gólnie uzasadnionych przypadkach.

Zasady te były określone w art. 263 kp, który 2 marca 2006 r. został skreślo­ny. Nie oznacza to, że przestały obowią­zywać – przeniesiono je do nowej usta­wy o kosztach sądowych (patrz art. 35, 97 i 127 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. z 2005 r. nr 167, poz. 1398).

Pewne zmiany jednak nastąpiły, dotyczą one pierwszej z wymienio­nych zasad. Obecnie w niektórych sytuacjach pracownik musi się liczyć z koniecznością wniesienia opłaty sądo­wej. Nie są to sytuacje częste, a opłata nie jest bardzo wygórowana, niemniej jednak postępowanie przestało być dla pracownika całkowicie bezpłatne.

Według nowych zasad, w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd pobiera od pracownika opłatę podstawową w kwo­cie 30 zł wyłącznie od:

l apelacji,

l zażalenia,

l skargi kasacyjnej i

l skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Ponadto pracownik i pracodawca wnoszą opłatę podstawową od pism podlegających opłacie wymienionych powyżej, również w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy wytoczonej z powództwa inspektora pracy.

Pracownik poniesie również wy­datki w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł. Zapłaci opłatę stosunkową – 5% od wartości przedmiotu sporu.

W pozostałych sprawach, a więc m.in. przy wytoczeniu pozwu o zapłatę odszkodowania w wysokości 45.000 zł, pracownik nie zapłaci opłaty sądowej.

go najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego, a więc do końca marca (art. 168 kp).

Co istotne, na następny rok nie przechodzi tzw. urlop na żądanie. Jeśli więc okaże się, że Twój pracow­nik wykorzystał w 2005 r. dwadzie­ścia z przysługujących mu dwudzie­stu sześciu dni urlopu, z czego tylko dwa dni urlopu na żądanie, wówczas na 2006 r. przechodzi 6 dni urlopu, jednak żaden z nich nie jest dniem urlopu na żądanie.

Pracownik nie będzie mógł więc ich wykorzystać bez wcześniejszego uzgodnienia. Jeśli będzie miał potrzebę skorzystania z natychmiastowego urlo­pu, może to zrobić, ale tylko w ramach urlopu przysługującego mu w 2006 r.

Pamiętaj, że każdy inny urlop niż urlop na żądanie, który pracow­nik weźmie w okresie od 1 stycznia do 31 sierpnia, będzie w pierwszej kolejności zaliczony na poczet urlopu niewykorzystanego za rok poprzedni.

Dzięki temu pracownikom raczej nie grozi przedawnienie prawa do urlo­pu. Termin przedawnienia wynosi 3 lata (art. 291 kp), a jest mało prawdopodob­ne, że pracownik przez trzy lata nie wykorzysta łącznie 26 dni urlopu.

A jeśli pracownik nie wykorzysta zaległego urlopu do końca marca? Może to zostać uznane przez inspekto­ra pracy za naruszenie praw pracowni­czych i wiązać się z zapłatą przez spół­kę grzywny w wysokości do 5.000 zł. Jeśli więc jest to tylko możliwe, udziel pracownikowi urlopu do 31 marca.

Od 1 stycznia 2006 r. weszły w życie kolejne przepisy obowiązującej od 21 października 2005 r. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elek­tronicznym. Jeśli Twoja spółka zajmuje się produkcją bądź handlem sprzętem elektrycznym lub elektronicznym, warto dokładnie ustalić, czy i w jakim zakresie podlega tej ustawie. Ustawa ta wprowadza wiele obowiązków, których niespełnienie może oznaczać dla Cie­bie bardzo dotkliwe kary – obecnie do 5.000 zł, a po 1 lipca 2006 r. nawet do 500.000 zł!

Nowe obowiązki zostały wprowa­dzone z uwagi na fakt, że na rynek trafia coraz większa ilość sprzętu, który wraz z upływem czasu podlega zużyciu bądź zastąpieniu nowszym i lepszym mode­lem, co w konsekwencji przyczynia się do wzrostu ilości elektrycznych i elek­tronicznych śmieci. Ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym stanowi podstawę do utworzenia syste­mu zbiórki przetwarzania i recyklingu zużytego sprzętu.

Ustawa z 28 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. nr 180, poz. 1495), zwana dalej ustawą o zużytym sprzęcie zasadniczo weszła w życie 21 października 2005 r.,przy czym istotna część przepisów wchodzi w życie w późniejszych termi­nach w ramach pięciu następujących po sobie etapów obejmujących:

l regulację zabezpieczenia finanso­wego wykonania obowiązków na­łożonych ustawą – wejście w życie 1 stycznia 2006 r.;

l utworzenie rejestru podmiotów podlegających ustawie o zużytym sprzęcie, obowiązek rejestracji, wprowadzenie obowiązku odbiera­nia zużytego sprzętu przy sprzedaży nowego produktu, określenie przepi­sów karnych związanych z narusze­niem obowiązków określonych usta­wą o zużytym sprzęcie – regulacje te wejdą w życie 1 lipca 2006 r.;

l obowiązek posługiwania się nume­rem rejestrowym nadanym przez Głównego Inspektora Ochrony Śro­dowiska – regulacje te wejdą w życie 1 października 2006 r.;

l dookreślenie poziomów odzysku i recyklingu wraz z wprowadzeniem instytucji opłaty produktowej zwią­zanej z niedopełnieniem obowiązków wynikających z ustawy – regulacje te wejdą w życie 1 stycznia 2008 r.;

l kolejne dookreślenie poziomów odzysku i recyklingu – regulacje te wejdą w życie 1 stycznia 2009 r.

Co jest sprzętem elektrycznymi elektronicznym w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie?

Jeśli Twoja spółka zajmuje się (nawet pośrednio) produkcją, impor­tem lub sprzedażą sprzętu elektryczne­go albo elektronicznego, należy ustalić

Stan prawny 01.01 2005

Od 1 stycznia 2006 r. tzw. spółki małżeńskie działające na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej zostały wykreślone z rejestru. Warto sprawdzić, czy wśród Twoich kontrahentów są takie spółki. Jeśli tak, radzimy przerwać z nimi współpracę.

Dotychczas dość powszechną praktyką było wpisywanie małżonków w ramach jednego wpisu w ewidencji działalności gospodarczej – małżonków takich często nazywano spółką małżeńską. W rzeczywistości były to spółki cywilne, choć nieraz działały one bez spisanej umowy. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej zmieniła tę praktykę, a osoby takie otrzymały czas do końca 2005 r. na podporządkowanie się nowym wymogom. Najczęściej odbywało się to w ten sposób, że jeden ze współmałżonków pozostawał pod dotychczasowym wpisem, a drugi był z niego wykreślony, a następnie wpisany pod innym numerem lub też w ogóle nie był wpisywany. Gdy jednak Twój kontrahent, będący taką właśnie spółką małżeńską, nie podjął żadnych działań, czyli nie złożył odpowiedniego wniosku, to od 1 stycznia 2006 r. może zostać skreślony z ewidencji działalności gospodarczej, co powoduje, że nie będzie miał prawa prowadzić działalności.

Uwaga!

Jeśli natychmiast nie przerwiesz z taką osobą współpracy, to skutki tego mogą być bardzo niekorzystne dla Twojej spółki, a ujawnić mogą się dopiero po kilku latach. Pomyśl, co będzie, jeśli np. odliczysz VAT od transakcji z taką osobą, a następnie okaże się, że osoba ta w ogóle nie miała prawa

wystawić faktury.

Jak sprawdzić kontrahenta?

W przypadku: _ zawierania umów z osobami działającymi na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej lub _ kontynuowania wykonania umów z ww. osobami po 1 stycznia 2006 r. radzimy zażądać od takich osób zaświadczenia o wpisie do ewidencji. W ten sposób sprawdzisz, czy jest tam wpisana jedna, czy dwie osoby (w takim przypadku osoba ta albo już została wykreślona z ewidencji, albo

wkrótce się to stanie).

Czy umowa zawarta z osobą wykreśloną z ewidencji jest ważna? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Zasadniczo nie istnieje jeden z podmiotów umowy, ale można próbować twierdzić, że wobec tego umowę zawarła osoba prywatna, wiele zależy tu od sformułowania umowy.

Podstawa prawna

_ Art. 68 ustawy z 2 lipca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. nr. 173, poz. 1808).

Od 1 stycznia 2006 r. minimalne wynagrodzenie wzrośnie do 899 zł i 10 gr, a więc o około 50 zł. Oznacza to, że musisz podnieść pracownikom wynagrodzenie przynajmniej do tej wysokości. Czy podwyższenie minimalnego wynagrodzenia oznacza, że musisz zmienić zapisy umowy o pracę dotyczące wysokości pensji, jeżeli dotychczasowe wynagrodzenie pracownika jest niższe? Radzimy tak właśnie postąpić, a więc sporządzić do umowy o pracę aneks przewidujący podwyższone wynagrodzenie. Jakie będą konsekwencje, jeśli tego nie zrobisz?

Nie unikniesz w ten sposób zapłaty podwyższonego wynagrodzenia. Pracownikowi i tak będzie przysługiwało wynagrodzenie w wyższej wysokości, co wprost wynika z art. 18 kp. Jeśli zaś wypłacisz mu niższe wynagrodzenie, wówczas narażasz się na karę grzywny za naruszenie przepisów prawa pracy. Jeśli zatrudniasz „niepełnoetatowca”, któremu wypłacasz wynagrodzenie w minimalnej wysokości, to oczywiście również i jemu należy proporcjonalnie je podwyższyć. W 2006 r. minimalne wynagrodzenie może zostać zmniejszone do 80% jego wysokości na podstawie art. 6 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę z 10 października 2002 r. (Dz.U. nr 200, poz. 1679 z późn. zm.) i dotyczy pracownika w okresie jego pierwszego roku pracy.

Podstawa prawna: Rozporządzenie Rady Ministrów z 13 września 2005 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2006 r. (Dz.U. nr 177, poz. 1469).